Ik raak ontroerd
als jij mij kietelt in mijn zij
en erbij zegt, hier kan je niet tegen hé
je handje in de mijne
de andere rond mijn nek
jij bij mij op schoot
rond een uurtje of vijf in de middag
dan ben je weer even mijn kleine meid
jij je verstopt rond de tijd dat papa thuis komt
achter de bank
in de kast
op de trap
en vertel pappa dat ik bij dirkje blijf slapen !

ik raak vertederd
door je vele zelfgemaakte cadeautjes
als je ons voorleest
met verschillende stemmetjes erbij
als je zegt
zeg mamma je gaat mij toch niet vertellen
als ik een jaartje of tien ben
dat sinterklaas toch echt bestaat.

Ik  slik mijn tranen even weg
als wij je ophalen bij opa en oma.
de vele verhalen en
ons al je knutsels laat zien
heb je dan zo gemist
al is het maar voor één nachtje
even fijn met z'n twee
maar ben pas kompleet
als ik jou weer zie
en je in mijn armen kan sluiten
wat ben je toch lief
mijn hartendief.

Joan Kuijer

achtentwintig december tweeduizendenacht